znani również jako Monomachowicze wołyńscy, czyli gałąź dynastii Rurykowiczów wywodząca się od Izjasława II Pantelejmona, syna Mścisława I Haralda Wielkiego i wnuka Włodzimierza II Monomacha.
Linia ta od XII wieku władała księstwem wołyńskim, a jej przedstawiciele odegrali istotną rolę w rywalizacji o tron kijowski i władzę na południowo‑zachodniej Rusi.
Z czasem Izjasławicze wołyńscy przyczynili się do powstania silnego ośrodka władzy na Wołyniu, który w XIII wieku stał się podstawą dla ukształtowania się państwa halicko-wołyńskiego. Z przerwami panowali również w Kijowie, Nowogrodzie Wielkim, Perejasławiu i Turowie.
Izjasławicze wołyńscy stanowili jedną z kilku konkurujących linii Rurykowiczów, które w XII wieku zabiegały o kontrolę nad bogatymi i strategicznymi ziemiami pogranicza polsko‑ruskiego. Ich pozycja była wzmacniana przez bliskie związki z Polską i Węgrami oraz przez lokalne elity wołyńskie. Ich przedłużeniem była linia Romanowiczów, książąt halicko-wołyńskich, która wymarła w 1323 r. wraz ze śmiercią Lwa II i jego starszego brata Andrzeja II.
« Back to Glossary Index