Śmierć Leszka II Czarnego

30 września 1288 r. zmarł książę krakowski, sandomierski, sieradzki i łęczycki Leszek II Czarny. Został pochowany w kościele dominikańskim św. Trójcy na Starym Mieście w Krakowie. Leszek Czarny nie pozostawił dziedzica, więc po jego śmierci Polska stała się widownią krwawych walk o tron krakowski między pretendentami z rodu Piastów.

Możni małopolscy prawdopodobnie na czele z biskupem krakowskim Pawłem z Przemankowa i kasztelanem krakowskim Sułkiem z Niedźwiedzia z rodu Starzów (Toporczyków) na wiecu w Sandomierzu wybrali na tron krakowski i sandomierski Bolesława II księcia płockiego, brata stryjecznego zmarłego księcia. „Rocznik franciszkański krakowski” odnotował, że „po nim [Leszku Czarnym] nastąpił, poprzez elekcję, Bolesław książę Mazowsza„, w związku z czym można przypuszczać, że Bolesław II płocki mógł się zjawić osobiście w Krakowie. Uważano, że książę mazowiecki to „pan okrutny i srogi, lecz sprawiedliwy i mądry, a złodziejów, łupieżników i złoczyńców wróg najstraszniejszy„.

Pieczęć Bolesława II księcia płockiego

Kolejnym pretendentem do spadku był Konrad II czerski, który na wieść o śmierci Leszka II Czarnego ruszył z Włodzimierza Wołyńskiego do Polski. Obległ Lublin, ale się spóźnił. „Latopis hipacki” odnotował, że lubelscy „mieszczanie mu rzekli: My ciebie nie przywiedliśmy i nie słali po ciebie. Nam głową Kraków, tym i wojewodowie nasi i bojarowie wielcy. Jeśli obejmiesz księstwo w Krakowie, to i my będziemy twoi„. Ubiegł go brat Bolesław II płocki. W momencie, gdy Konrad II czerski negocjował z mieszczanami Lublina, zjawił się ze swoim wojskiem Jerzy, syn księcia halickiego Lwa, licząc na to, że uprzedzi Konrada. Jednak opór miasta był duży i obaj książęta wrócili do swoich dziedzin.

Na śmieci Leszka II Czarnego skorzystali również jego dwaj przyrodni bracia. Książę dobrzyński Kazimierz II przejął księstwo łęczyckie a księstwo sieradzkie Władysław Łokietek książę brzesko-kujawski. Nie wykazywali oni zainteresowania w przejęciu władzy w Małopolsce i wsparli brata stryjecznego Bolesława II płockiego.

Głównym kontrkandydatem Bolesława II płockiego do tronu krakowskiego był książę wrocławski Henryk IV Prawy. Henryk IV Prawy jeszcze w 1288 r. zbrojnie wkroczył do Krakowa, do którego został wpuszczony przez cech rzeźników, na którego czele stał Buchel.

Sułko z Niedźwiedzia, kasztelan krakowski, przekazał zamek Henrykowi IV Prawemu. „Rocznik franciszkański krakowski” odnotował to w dość lakonicznych, lecz kluczowych słowach:

„Wkrótce jednak przybył Henryk książę Wrocławia, który [opanował] miasto na skutek zdrady rzeźników, zaś zamek przez [zdradę] Sułka [z Niedźwiedzia]; i wiele złego zdarzyło się w [tej] ziemi.”

Gdyby Bolesław II płocki nie panował w Krakowie, czy można by było mówić o „zdradzie„? Zdradza się tego, który ma władzę nad danym terenem czy też miastem, a nie pretendenta, który dopiero stara się o przejęcie schedy po zmarłym władcy.

Przejęcie Krakowa przez księcia wrocławskiego spowodowało wybuch otwartej wojny z Bolesławem II płockim, który nie wyrzekł się swoich praw do grodu stołecznego. Utrzymał się w księstwie sandomierskim. Księcia mazowieckiego wsparli Władysław Łokietek i Kazimierz II łęczycki. Poparcia udzielił również Konrad II czerski i Lew halicki. Henryk IV Prawy wiedział, że prędzej czy później dojdzie do konfrontacji i również zmontował koalicję wspierających go książąt śląskich – Henryk III Głogowczyk, Bolesław I opolski i Przemko ścinawski. Jednak o zmaganiach dwóch obozów przeczytasz w kolejnym poście „Walki o tron krakowski w latach 1288-1292”.

Henryk IV Prawy, książę wrocławski

BIBLIOGRAFIA:  

1. Agnieszka Teterycz-Puzio, Bolesław II mazowiecki. Na szlakach ku jedności (ok. 1253/58 – 24 IV 1313), Kraków 2015,

2. Kazimierz Jasiński, Rodowód Piastów mazowieckich, Poznań – Wrocław 1998,

3. Janusz Grabowski, Dynastia Piastów mazowieckich, Kraków 2012,

4.  Marcin Spórna, Piotr Wierzbicki, Słownik władców Polski i pretendentów do tronu polskiego, Kraków 2003,

5. Jan Szymczak, Łęczyccy Piastowie. Książęta, księżne i księżniczki w Łęczycy w XII–XIV wieku, Płock-Łęczyca 2019,

6. Paweł Żmudzki, Studium podzielonego Królestwa – Książę Leszek Czarny, Warszawa 2000.

💛 Wesprzyj naszą pracę, klikając w link:

https://suppi.pl/speculumeuropae

💛 Wpłat można też dokonywać na numer konta:

09 1460 1181 2025 0084 5728 0002

Jeśli znasz jakieś ciekawe fakty na ten temat, podziel się nimi w komentarzu.
Będziemy wdzięczni za każdą informację!

More From Author