30 stycznia 1349 r. hrabia Günter ze Schwarzenburga został wybrany przez stronnictwo Wittelsbachów na antykróla króla Niemiec Karola IV Luksemburskiego.
Partia antywittelsbachska wybrała 11 lipca 1346 r. na antykróla Karola Luksemburskiego, margrabiego Moraw przeciwko ekskomunikowanemu cesarzowi Ludwikowi IV Bawarskiemu z rodu Wittelsbachów. Bawarczycy i ich sojusznicy rozpoczęli przygotowania do wojny. Niespodziewanie podczas polowania 11 października 1347 r. w Puch koło Fürstenfeldbruck zmarł cesarz Ludwik IV Bawarski. Prawdopodobnie dostał wylewu i spadł z konia. Umierając, cesarz pozostawił swoje rodowe włości synom: Ludwikowi V Brandenburczykowi, Stefanowi II, Ludwikowi VI Rzymianinowi, Wilhelmowi I, Albrechtowi I i Ottonowi V Leniwemu. W tej sytuacji partia prowittelsbachska rozpoczęła poszukiwania odpowiedniego kandydata na nowego króla, takiego, który mogłyby stawić czoło Karolowi Luksemburskiemu.
Z powodu ekskomuniki papieskiej Ludwik V margrabia Brandenburgii nie mógł ubiegać się o koronę cesarską po śmierci ojca i początkowo próbował przeforsować Edwarda III króla Anglii jako antykróla, który był sojusznikiem jego ojca. 10 stycznia 1348 r. w Lahnstein Edward III został wybrany na króla, ale 10 maja ostatecznie zrzekł się rzymsko-niemieckiej korony, ponieważ nie chciał się zaangażować w wojnę w Rzeszy. Nie powiodły się także negocjacje ze szwagrem Ludwika V Fryderykiem II Poważnym margrabią Miśni i hrabią krajowym Turyngii na temat jego kandydatury na króla. Fryderyk II Poważny nie miał zaufania co do trwałości poparcia ze strony książąt-elektorów.
Po serii nieudanych prób partii Wittelsbachów wyłonienia swojego kandydata na króla, w końcu wybór padł na Guntera hrabiego Schwarzburg-Blankenburg, który był dyplomatą w służbie cesarza Ludwika IV Bawarskiego i jako taki stał się jego następcą z ramienia stronnictwa Wittelsbachów. 30 stycznia 1349 r. Gunter hrabia Schwarzburg-Blankenburg został wybrany przez partię Wittelsbachów i jej zwolenników w klasztorze dominikanów we Frankfurcie nad Menem na króla niemieckiego. Głosowali na niego Ludwik V margrabia Brandenburgii, Eryk książę Saksonii-Lauenburg, Rudolf II i Ruprecht I hrabiowie Palatynatu Reńskiego oraz ekskomunikowany arcybiskup Moguncji Henryk III von Virneburg, którzy byli uprawnieni do wybierania władcy.
Günter oparł swoją legitymizację zasadniczo na tym, że – w przeciwieństwie do Karola, który został wybrany w Rhens – został wybrany „we właściwym miejscu”, we Frankfurcie nad Menem, miejscu wyboru królów rzymskich. Ponadto Karol nie został koronowany we właściwym miejscu (nie w Akwizgranie, ale w Bonn). Jednak miasto uznało Karola IV po śmierci Ludwika i kazało Günterowi czekać tydzień na polu przed miastem. Dopiero 6 lutego wszedł do miasta, gdzie tradycyjnie został wprowadzony do urzędu, potwierdził przywileje miasta i odebrał hołd od mieszkańców miasta na placu ratuszowym zwanym Römerberg.
Karolowi IV Luksemburskiemu udało się szybko przeciągnąć zwolenników króla Guntera do swojego obozu. W reszcie pod Eltville nad Renem armia Güntera została i poddała się, a on sam uciekł. Günter zrzekł się wszelkich roszczeń 26 maja 1349 r. w traktacie z Eltville w zamian za odszkodowanie i amnestię dla swoich zwolenników. Nie mógł jednak długo cieszyć się z korzyści płynących z układu, ponieważ był poważnie chory, wkrótce zmarł w klasztorze we Frankfurcie nad Menem 14 czerwca 1349 r., prawdopodobnie z powodu zarazy. Sam hrabia wskazał na zatrucie, ale nie ma na to żadnych dowodów.
Ostatecznie na mocy układu z Budziszyna z roku 1350 Wittelsbachowie uznali władzę królewską Karola IV Luksemburskiego i przekazali mu insygnia królewskie.
BIBLIOGRAFIA:
1. Roman Heck, Marian Orzechowski, Historia Czechosłowacji, Wrocław 1969,
2. Wacław Felczak, Historia Węgier, Wrocław 1983,
3. Henryk Wereszycki, Historia Austrii, Wrocław 1986,
4. Władysław Czapliński, Adam Galos, Wacław Korta, Historia Niemiec, Wrocław 1981,
5. pod red. Antoniego Mączaka, Dynastie Europy, Wrocław 2003,
6. Vladimír Liška, Ženy českých vládců, Praha 2015,
7. František Palacký, Dějiny národu českého v Čechách a v Moravě, Praha 1907,
8. Zbigniew Góralski, Pierwsza Rzesza Niemiecka, Warszawa 1975,
9. Nikolaus Orlop, Alle Herrscher Bayerns. Herzöge, Kurfürsten, Könige. Von Garibald I. bis Ludwig III, München 2006,
10. Max Spindler, Andreas Kraus, Das Alte Bayern. Der Territorialstaat vom Ausgang des 12. Jahrhunderts bis zum Ausgang des 18. Jahrhunderts. 2. Auflage, München 1988.
💛 Wesprzyj naszą pracę, klikając w link:
https://suppi.pl/speculumeuropae
💛 Wpłat można też dokonywać na numer konta:
09 1460 1181 2025 0084 5728 0002
Jeśli znasz jakieś ciekawe fakty na ten temat, podziel się nimi w komentarzu.
Będziemy wdzięczni za każdą informację!
